مواجهه حقوقدان، همانند برخورد زبان شناس، ادیب، فیلسوف و منطقدان با زبان نیست. با این حال محدودیت ها و ابهام های زبان طبیعی درصورت بندی مفاهیم حقوقی و تبیین واقعیت ها، رمز گشایی از متن ها و فهم عقلانیت حاکم بر ارزش های سیستم حقوقی بین المللی باعث می شود حقوقدان فراتر از مرزهای واقعی دانش حقوق و در محدوده ای بین منطق، زبان شناسی و فلسفه تحلیلی زبانی به تدارک نظریه ای مناسب مفاهیم، گزاره ها، متن ها، نرم ها، مدل های عقلانیت و نظریه های حقوقی پرداخته و اهتمام خود را صرف بازشناسی ماهیت، نوع و دلالت های منطقی آنها نماید. آنچه دشواری تدارک چنین نظریه ای را دوچندان می سازد خصلت دیالکتیک زبان حقوقی است، به این معنا که زبان حقوقی هم باید برای توصیف بی پیرایه و دقیق واقعیت ها و امور اعتباری حیات جمعی، واجد ظرفیت بیانگری، معناکاوی و رمزگشایی از متن های متین حقوقی باشد و درعین حال قابلیت بازنمایی و تدوین روشمند ارزش ها و الزام های حقوقی و قانونی را نیز دارا باشد. زبان حقوقی نوع خاصی از زبان های طبیعی به شمار می رود، درست مشابه هر زبان طبیعی دیگرو حتی افزون بر آن، فاقد درجات یقین، سطح دقت و شفافیت است که صرفا از زبان های صوری و نمادین ساخته است که منطق دانان آن را به منظور تبیین دقیق روابط ونسب موجود معرفتی در حوزه ریاضیات، منطق و فیزیک نوین بر پایه عقلانیت صوری به کاربسته اند. با این همه چالش، حقوق بین الملل، با آزمون دشوارتری مواجه است که چند صدایی و تکثر خوانش ها و تنوع معناها را به رسمیت بشناسد و یا اینکه در چنبره قدرت، به زبان سرکوب سوژه های سخن گو و خود رای تنزل یابد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

دن کیشوت به عقیده بسیاری از محققان نخستین رمان یا به عبارت دقیق تر نخستین رمان مدرن است. متفکران و نویسندگانی چون باختین، فوکو و فوئنتس با بررسی رابطه زبانی این رمان با جهان فلسفی آن هر کدام به نوعی به این مساله پرداخته اند. در این مقاله پس از بررسی پاره ای از ویژگی های زبانی همچون بازی با اسامی خاص، اشتباهات زبانی سانکو پانزا، مشاجرات بر سر زبان صحیح بین دن کیشوت و سانکو، به کارگیری از اصطلاحات و بالاخره استفاده از لهجه های مختلف که به بعد بخشیدن به زبان و ارایه تفاسیر مختلف از حقیقت در این رمان انجامیده است، به طرح این مساله پرداخته ایم که در مهمترین ترجمه این اثر یعنی ترجمه محمد قاضی، مترجم تا چه حد در حفظ چندصدایی و پرسپکتیویسم زبانی موفق بوده است.

در سال 1353، وقتی که علی اسدی و مجید تهرانیان پیمایشی ملی را در غالب یک طرح آینده نگری هدایت می کردند، شاید در مخیله کسی نمی گنجید که چهار سال بعد از آن ایران با انقلابی سیاسی و سرنوشت ساز روبه رو شود. اما امروزه، چهار دهه پس از آن پیمایش و با انتشار گزارشی از یافته های آن در کتاب صدایی که شنیده نشد1، می توان به اهمیت پژوهش اسدی و تهرانیان و همکاران شان پی برد؛ آنها صدای جامعه را شنیده بودند، در حالی که صدای جامعه پژوهی آنها شنیده نشد. پژوهش آنها از نخستین نظرسنجی ها در سطح ملی بوده و حاوی یافته های تجربی جالبی از نگرش ها و ارزش های مردم در دهه 50 شمسی است. زمانی که این تحقیق انجام می شد جامعه ایرانی با دگرگونی های شتابانی؛ چون رشد شهرنشینی، شکل گیری طبقه متوسط شهری، دگرگونی زندگی روستاییان، گسترش رسانه های ارتباطی، جهش اقتصادی، رشد صنعتی و افزایش قیمت نفت مواجه بود. با وجود این، میزان تغییرات ساختار اجتماعی و فرهنگی با توسعه اقتصادی همراه نبود و انسداد سیاسی و توسعه آمرانه به این تعارض و توسعه نامتوازن دامن زده بود. به نظر می رسید کشور رو به پیشرفت است، اما ظاهرا جامعه از نظر فرهنگی و اجتماعی تاب این تغییرات سریع اقتصادی را نداشت و نتوانست با آن سازگار شود. چنین شد که خوش بینی ها نسبت به تحولات اجتماعی سریعا جای خود را به میل به سرنگونی نظام سیاسی ای داد که از قضا در داخل و در منطقه دارای قدرت بود و بر اساس آن تصور می شد ایران «جزیره ثبات» است.

پژوهشگران آثار بینامتنیت اغلب با آرا میخاییل باختین به ویژه گفتگو مندی و چند صدایی ارایه شده از سوی او بحث را آغاز می کنند، زیرا همین آرا او بود که راه را برای واضع بینامتنیت یعنی یولیا کریستوا گشود و رویکردی نوین در نظریه و نقد ادبی و هنری فراهم آورد. باختین دست کم در مقابل سه جریان مسلط دوره خود یعنی زبان شناسان، سبک شناسان و صورتگرایان ایستاد؛ جریاناتی که با وجود اختلافات، در مورد مطالعه متنی اشتراک داشتند او به روابط فرا زبان شناسی و فرا متنی به ویژه فرامتن های اجتماعی باور داشت و نقش آن ها را در متن ادبی بسیار مهم و اساسی می پنداشت. نظریات باختین بسیار گسترده و متنوع هستند، اما در اینجا فقط به آن بخشی که به بینامتنیت مرتبط می شود، یعنی گفتگومندی و چند صدایی بسنده می شود. بنابراین، پرسش و مساله اصلی این مقاله همانا بررسی چگونگی ارتباط میان گفتگومندی باختینی و بینامتنیت کریستوایی و میزان تاثیر گفتگومندی بر بینامتنیت است.

با بررسی منظومه خسرو و شیرین از نظرگاه روانشناسی تحلیلی می توان دریافت که این منظومه، دوصدایی است. بدین معنی که صدای غرا و سرکوبگر نظامی در برابرصدای قهرمان مونث داستان قرار می گیرد و شگفتا که همین صدای خفه و خاموش شیرین بر بانگ غرای نظامی غلبه می کند. در حقیقت عملکرد و رفتار موقرانه و سنگین وار شیرین که برساخته داستان پرداز است، بلندترین بانگ در سراسر این منظومه، است که تا لحظه مرگ خاموش او ادامه دارد. هنگامی که صدای شیرین را که برخاسته از ناخودآگاه شاعر است، با نگاهی روان شناسانه تحلیل کنیم، در می یابیم که آنیمای شاعر در پرداخت شخصیت شیرین، نقشی بیشتر از بن مایه اصلی روایت داشته است.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

شخصیت­ها با کارکرد خویش در روایت، موقعیت­های تک­صدایی یا چندصدایی را در جهان روایت­های داستانی شکل می­دهند. شکل­ گیری انواع صداها در متن، دربند موقعیت­ و بافت­های جهان زیسته و اندیشۀ آدمی است. گوناگونی صداها در موقعیت­های ایدئولوژیک رنگ می ­بازند. از سوی دیگر، دغدغه­ مندی و عصیان­های فکری، زمینه ­ساز آشکارگی چندصدایی می­ گردند. این پژوهش بر اساس رویکرد منطق مکالمه­ ای باختین و با روشی توصیفی و تحلیلی­ تفسیری به بررسی کارکرد شخصیت­های رمان ملت عشق، اثر الیف شافاک در دو بافت تک ­صدایی و چندصدایی می پردازد. اندیشه­هایی چون فمینیسم و نظرگاه ­های ایدئولوژیک محک مناسبی است تا رنگ چندصدایی و تک­صدایی را در کارکرد شخصیت­های رمان آشکار کند. بر این اساس شخصیت های بنیادین رمان ملت عشق در دو دستۀ جهان تک­ صدایی و چندصدایی کارکرد می­یابند. این شخصیت­ها شامل زنان و مردانی­اند که یا با اندیشۀ ایدئولوژیک و سلطه­گری در وادی تک صدایی می­ غلطند؛ یا زنان و مردانی­اند که به دغدغه­ها و اندیشه­های جهان­های متفاوت مجال آشکارگی می دهند. رمان ملت عشق با شگرد بینامتنیت، پیوستگی جهان کهنه و نو  و مجال دادن به صداهای گوناگون به خوبی توانسته است، افق­های متفاوتی از هستی انسانی را به مخاطب خود ارائه کند. نویسندۀ رمان در ارائۀ این افق­های متفاوت، آشکارا تحت­ تأثیر افق و هستیِ چندصداییِ جهان و اندیشۀ مولوی است.

در زبان شناختی متن یک داستان، که شخصیت های متفاوت حضور دارند، بر اساس نظریه چند صدایی باختین ، سخنان متفاوت برخاسته از باورهای گونه­گون، حاکمیت چند صدایی و آزادی بیان را می­رساند. رویکردی که ابزار بیان واقعیت و مایه برجسته گشتن متن­است. برای مثال در داستان های قرآن، نقل عبارت سخن شخصیت هایی که باورهای گوناگون و گاهی حق ستیزانه دارند نشانه حاکمیت «چند صدایی» و رویکرد قرآن به آزادی بیان است. در این مقاله به سراغ سوره یوسف (7,) که حاوی «أحسن القصص» (یوسف/3)و آکنده از سخنان متفاوت است رفته و با روش توصیفی  ـ تحلیلی، و تبیین واژگان کلیدی این داستان به واکاوی پدیده چندصدایی در این داستان پرداخته و نشان داده شده است که در گفتگومندی این داستان؛ تعبیراتی همانند «یا أبت» و «معاذ الله» در سخنان یوسف(ع) و «یا بنیّ» و «سوّل» و «اجتبی»؛ در اظهارات یعقوب و پاره­گفت های تاکیدی برادران یوسف، تعبیر«أکرِمی» و «مَثوی» در گفتار عزیز مصر و عبارت «هَیتَ لَکَ» زلیخا،  برخاسته از باورها و جهان بینی­های متفاوت است ودنقل عین این گفتار ها آن هم بدون کم و کاست، یکی از جنبه های اعجاز بیانی قرآن در نشان دادن حاکمیت چند صدایی در این داستان است و رویکرد قرآن به آزادی بیان را می­رساند. اعجاز بیانی، یوسف،چند صدایی، آزادی بیان